મારા હ્રદયની વાત તને કહી રહ્યો છુ આજ,
વર્ષો વીત્યે ફરી મળ્યાતો વહી રહ્યો છુ આજ.

કાલે સવાર પડતા ઝાકળ ઉડી જશે,
ખરતા ફૂલો મહી જરા સુગંધ રહી જશે;
ફૂલો ના આંસુઓની કથા કહી રહ્યો છુ આજ.
મારા હ્રદયની વાત તને કહી રહ્યો છુ આજ,

દરિયો ઉલેચ્યો પાંપણે ને આંખે ઉકેલી રેત,
મરજીવા થઈ મોતી તણા માંડી’તી કેવી ખેપ;
મોતી થવા ની કોરી વ્યથા સહી રહ્યો છુ આજ.
મારા હ્રદયની વાત તને કહી રહ્યો છુ આજ,

દિલમા યાદોની ઍક સૂની હૅવેલી છે,
જેમા દરેક ખંડે તારી તસ્વીર મૂકેલી છે.

કંઇક કેટલા વરસો વીતી ગયા મળ્યે,
કિંતુ તમારી યાદોની દુલ્હન નવી નવેલી છે.

ક્યારેક ચૂમી હતી જેને તમે પ્રેમથી,
હજુ સુધી ઍવીને ઍવી ભીની મારી હથેળી છે.

રોયો નથી ‘અર્ષ’ તમારા ગયા પછી,
કહે છે કે ઉદાસી ઍણે આંખોમાં પાળી છે.

સાત હાથ સિચણ ને બાર હાથ કૂવો,
પાણિયારા પડ્યા ખાલી રે; બેડા લઈ ને હુ તો હાલી રે.

આવી આવી ઠરે પાપણ થી ડૂમો,
ક્મખા માં ઢેલ પાડી રે ;બેડા લઈ ને હુ તો હાલી રે.

ફાગણ માં ફૂટડી ની વૈશાખે વ્હેલી;
ભાદરવે ભમરાળી રે; બેડા લઈ ને હુ તો હાલી રે.

ખોળ્યા પાતાળ ઍણે ખોળ્યા અંધારા;
અજવાળે ભરી થાળી રે; બેડા લઈ ને હુ તો હાલી રે.

- વિનોદ જોષી

કુદરત નો આ એક અલગ અઁદાઝ છે,
મન કોરાઁ ધાકોડ, બહાર વરસાદ છે!

જાનુ છુ, ક્યારેક મૌન પણ એક સઁવાદ છે,
ચાલ અબોલા માણિયે, બહાર વરસાદ છે!!

તડપાવે છે બન્ને, એક તારી જુદાઇ, બીજી તારી યાદ છે,
ક્યાઁ અટવાયો છે “અર્ષ્”? બહાર વરસાદ છે!!

પાંદડું કેવી રીતે પીળું થયું કોને ખબર ?
એટલે કે ઝાડમાંથી શું ગયું કોને ખબર ?

શહેર પર ખાંગી થઈ વરસી પડી આખી વસંત,
એક જણ નખશીખ ઉજ્જડ રહી ગયું કોને ખબર ?

શાહીમાંથી આમ કાં ઢોળાય છે તારાં સ્મ્રણ્ ?
એને મારું એક મન ઓછું પડ્યું ? કોને ખબર ?

સ્વપ્નમાં વહેતી’તી નહેરો તારા ચહેરાની સત્ત,
ને સવારે આંખમાંથી શું વહ્યું ? કોને ખબર ?

માછલીએ એકદા જળને પૂછ્યું ઃ તું કોણ છે ?
એનો ઉત્ર શોધવા જળ ક્યાં ગયું, કોને ખબર ?

મેં અરીસાને અમ્સ્તો ઉપલક જોયો, ‘રમેશ’,
કોણ એમાંથી મને જોતું રહ્યું, કોને ખબર ?

—રમેશ પારેખ

કોણ કહે છે; જિઁદગી શોભાની છે?
જીવી તો જુઓ ! એ બહુ મજાની છે.

છો ને સતાવે તમને એ ક્ષણો,
કરી તો જુઓ યાદ એને, છો ને એ પુરાની છે.

થશે બહુ અચરજ સમજ્યા પછી એને !
કેટલી જાણીતી છે; છતાઁ એ અણજાણી છે.

ન હોવાના દુખ કરતાઁ, છે એનો સઁતોષ કરીએ “અર્ષ”,
પછી ભલેને જાણીએ કે આપણી છાબ તો કાણી છે.

હેલે ચડ્યો છે વરસાદ આજ વર્ષો પછી,
મન મુકીને વરસ્યો મેહ આજ વર્ષો પછી.

ભીઁજાયા છે તરસ્યા હોઠ આજ વર્ષો પછી,
છીપાઇ છે ચાતકની તરસ આજ વર્ષો પછી.

ભીની થઇ છે આ ધરા આજ આજ વર્ષો પછી,
ઊડી છે માટી ની સોડમ આજ વર્ષો પછી.

મળ્યા છે પ્રેમી હ્રદયો આજ વર્ષો પછી,
પુરાવી છે મૂક હાજરી વર્ષાએ આજ વર્ષો પછી.

થૈ દૂર વ્યથા જુદાઇની આજ વર્ષો પછી,
રડ્યો છે ખૂબ “અર્ષ” આજ વર્ષો પછી.

છોડ્યુઁ છે એમણે તડપાવવાનુઁ આજ વર્ષો પછી,
આવ્યા છે મારી સમીપ એ આજ વર્ષો પછી.

અહા!! અદભૂત આનઁદ છવાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

હૈયા નો ઉકળાટ શાઁત થાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

અઁતરની વાતો આઁખોથી થાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

લાગણીની આપ-લે થાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

એક્નો શ્વાસ બીજામા સમાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

પ્રેમની પરાકાષ્ટા સર્જાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

હોઠ સાથે હૈયુઁ પણ ભીઁજાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.

“અર્ષ” ચુઁબન એને જ કહેવાય છે,
જ્યારે મળે છે              ચાર હોઠ.!!!!!

બધી જ વાતો માની લેવાનું કોઇ કારણ નથી હોતું,
કે બધા પરવાના નું નસીબ જલવાનું નથી હોતું.

ઉતરે છે કેટકેટલાં અરમાનો લઇને પર્વત પરથી,
છતાં બધી નદીઓ ને સાગર માં મળવાનું નથી હોતું.

લાખો નિરાશાઓ મહિ એક આશા છુપાયેલી હોય છે,
કે રણ મા નું બધું જ પાણી મરિચિકા નથી હોતું.

ક્યાં સુધી આભાસી મિલનો થી સંતોષ માનશું?
કે જ્યાં ક્ષિતિજે પણ એમનાં નસીબ માં મળવાનું નથી હોતું.

“અર્ષ” ના મરણ બાદ એનું કોઇ જ કારણ ન પૂછજો,
કે આશીકો ના મરણ નું કોઇ જ કારણ નથી હોતું.

   પાનખર થી
પાનખર સુધી માઁ
   ન આવ્યા પાન.

****************

  રહ્યુઁ ફૂલડુઁ
થોડા દિવસો સાથે
   મુરજાઇ ગ્યુઁ.